Ruhumdaki fırtınada boğulmaktan korkmuşum hep ama kurtaranım yok diye sıkışmışım
Düşünerek yollarım bitmemiş hiç, bir durağım olmamış, adımlarım da bir ritimde kendini bularak devam etmiş
Hapsolmak için kürek çekmişim hep var gücümle pişman olmadan hiç
Üzülmüşüm, kahrolmuşum hepsi bu diyerek kandırabilmişim kendimi
Kendi gerçeklerimden kaçarken ben, yanımdakilerin gerçeklerini kabullenmişim
Meğerse isyanlar, feryatlar dolmuş dilime itiraf edememişim hiç
Kendim ettim kendim buldum misali; elimi ayağımı çekmişim her şeyden bir ben bir kuytu köşem demişim
Canımı acıtan yalnızlığa alışamamışım hiç bir zaman; ama yine de terk edememişim, cesaretimi yitireli çok olmuş
Kurduğum yalan hayata sığınmışım derin korkular sarıyor şimdi
Yoruldukça düşüncelerde ben kendi kendime iğrenmişim
Kendi gerçeklerimden kaçarken ben, yanımdakinin gerçeklerini kabullenmişim
Bir uçurumun kenarında bulurum kendimi şimdi
Dur diyenim yok ki benim işte belki de bu acıtır bedenimi
Kuytu yaralarımı, saklı duygularımı bende artık kaybetmişim
Benliğimde kendi ihanetimin izlerini taşımış kendi pusumu inşa etmişim
Kendi gerçeklerimden kaçarken ben, yanımdakinin gerçeklerini kabullenmişim
Nedendir? Belli belirsiz bir tebessümü kendime çok görmüşüm,
Hangi günahımın bedeliydi, bunu kara kara düşünüyorum şimdi
Ömrümü boş yere soldurmuşum ben geç kalınmışım şimdi
Hatırlarım ki;
Karanlık gecelerimde damla damla dökülen yaşlarımla kendimi avutmuşum
Rüyalarımda senin ve de seninle gelen gerçekliğin ardında koşturmuşum tek gerçeklik olarak bunu yaşamışım
Ve hep
Kendi gerçeklerimden kaçarken ben, yanımdakinin gerçeklerini kabullenmişim...
SEREN ÇELİK
10.03.2011 – 01.20
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder