MUTSUZLUKLARIMIZDA ORTAKTI; DOSTTUK BİZ

Bir bankta otururken görmüştüm seni yine öyle bir gün
Yağmurun altında nereye gideceğini şaşırmış bir hale sarılmıştı bedenin
O kalabalıkta gözümün dikkatine takılmıştın halinle
Ruhunun acınası durumunu, çaresizliğini hissetmiştim galiba
Aynı şekilde bakışlarımız hüzün saçıyordu geceye
Ve
Mutsuzluklarımızda ortaktı, dosttuk biz ve de geceyle

Bir gündoğumunda hızla adımlarımı atarken görmüştüm seni yine öyle,
Gecelerin zor geldiği o dört duvar boşluğumdan kendimi attığım bir günde
Bakışların vurup geçmişti beni
Gözlerinde yorgun düşmüş bir aşkı görmüştüm
Gönlünde de yılların eskitemediği bir yâr ı bekleyişi, vuslatını arzulayışını
Sabahın soğuğu ile ellerimi ovuştururken bir an
Aynı şekilde benim gibi paslanmış izlere sahipti ellerin
Ve
Mutsuzluklarımızda ortaktı, dosttuk biz ve de sert rüzgârla

Bir günbatımında tek başıma ufka bakarken görmüştüm seni yine öyle
Dün sesini duyurmaya çalışan, bugünde duyulmayacağını bilen yine o gözler
Bir ölü sevdanın başucundaki can çekişen o sesleniş
Yıllara hasret bağlayışlarının çığlıkları dokundu kulağıma
Aynı şekilde benim gibi çaresizliklerde sıkışmış bedenin
Ve
Mutsuzluklarımızda ortaktı, dosttuk biz ve de bu vurgun hayatla...

SEREN ÇELİK
06.03.2011 – 01.00