...

…

Yitirmişim bütün hırsımı, arzumu, hevesimi
Kaybetmişim mütevazı sevecen tutkulu hislerimi
Sessiz çığlık atmayı da öğrenmiş sesim
Bir de
Yüreklerde sığınacak bir kovuğun kalmadığını görmüş gözlerim


Bilememişim
Yitirmişliğin en dibini hiç görememişim
Sırtımda sinsi bir ihanet vurulmuş hissedememişim
Ve en sonunda
Gözlerim hayatın buğusu ile dolmuş silememişim

Bütün uvuzlarımın çekildiği sızısı ile
Bedenim kendini hıçkırıkların koynunda bulmuş
Parmak uçlarımın en sıcağında zehir akarken
Ben
Yüreğim yanmış hissedememişim

Manasız bir ömrüm varmış kader demişim
Boyun büküp susmayı öğrenmişim bilememişim
Ve bir de
Eşkâli belirsiz gecelerdeki firari uykularımda
Sadece sadece sen demişim...

SEREN ÇELİK
13.08.2010 – 00.22