Sessizlik kendi tonunda iken
Kapanıyorum içimin yabancı yakınlığına
Mahzun bakışlarına, yakarışlarına, feryadına
Ve de damla damla ıslak bir gözyaşı tadında
Sessizliğin beni yuttuğunu fark ederim
Ansızın sığ düşüncelerin içinde eridiğimi görürüm
Kimi zaman sessizliğin dibinde
Kimi zaman ise kalabalığın ortasında boğulur
Ve de
Sessizliğin hükümranlığında ki dünyamı fark ederim
Buğulu camlarda görebildiğim çaresizliğim ile
Sığındığım yanlış bir gölge
Ve
Hüznümün talan vaktinde
Karmaşadan kaçan gözlerimin sessizliğe yanaştığını fark ederim…
SEREN ÇELİK
27.07.2010- 16.08
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder