Affına sığınıp sesleniyorsam bu gece
Bil ki zamanı gelmiştir haykırışlarımın
Bil ki yarası derin olmuş parçalarım sızlıyor
Bil ki içime ne derdim ne kederim sığıyor.
Işıkları yakmadan oturmuşsam pencerenin önüne bu gece
Bil ki sokakların çıplaklığı kadar sessizim
Bil ki sadece bir mum ışığı kadar aydınlığım
Bil ki yalnızlığa ümit vermişim.
Sen diye başkasına sarılarak ağladıysam bu gece
Bil ki karanlığın içinde bir umut şans arıyorum
Bil ki gerçekler nasıl çarpıyor yüreğime
Bil ki dayanamıyor bu beden fotoğrafın elimde.
Hayallerle geçen ömrüm gözümü, gönlümü kör etmiş
Artık,
Geceleri huzur bulmayı, sabahları güneşi görmeyi istiyorum bu gece
Amansız yokuşlarda çırpındıkça yoruldum, yıprandım yeterince
Bil ki isyanlarda, kahrediyorum kadere.
SEREN ÇELİK
02.12.2010 – 22:28
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder